Ιστορικό της ίδρυσης της Κυπριακής Κοινότητας

Μελβούρνης & Βικτωρίας

Γράφει ο ΧΑΡΗΣ ΣΙΑΜΑΡΗΣ

ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο απόδημος, ο μετανάστης, σ’ οποιανδήποτε εθνικότητα κι αν ανήκει, νοιώθει πάντοτε την ανάγκη να βρεθεί με ανθρώπους που τον καραλαβαίνουν. Με ανθρώπους που μιλούν την ίδια γλώσσα μαζί του, που έχουν τα ίδια ήθη και έθιμα, τον ίδιο πολιτισμό. Γι αυτό και οι όπου γης μετανάστες στγκεντρώνονται σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες και ιδρύουν Συλλόγους, Αδελφότητες ή Κοινότητες. Βασικός σκοπός όλων αυτών των οργανισμών είναι ο συναγελασμός, η ευκαιρία της συνάντησης και η χρήση της μητρικής γλώσσας, όταν προ παντός δεν κατέχεις τη γλώσσα της χώρας που διάλεξες για δεύτερη σου πατρίδα.

Οι Ελληνες δεν αποτελούν εξαίρεση σ’ αυτό τον κανόνα. Τουναντίον, ίσως να είναι ένας από τους λίγους λαούς που έχουν αυτή την επιθυμία πιο έντονη. Η εξαιρετική, η παθολογική, μπορούμε να πούμε, αγάπη που τρέφει ο Ελληνας προς την πατρίδα του, δεν τον αφήνει να κόψει τους δεσμούς μαζί της. Τα γραφικά ήθη και έθιμα, οι θαυμάσιες λαϊκές και ιστορικές παραδόσεις, ο η λαμπρή πολιτιστική του παρακαταθήκη, τον κρατούν συνεχώς δεμένο με τον εθνικό κορμό.. Θέλει να παραμείνει ΕΛΛΗΝΑΣ, κι αυτός και τα παιδιά του. Η απόσταση που τον χωρίζει από την πατρίδα δν είναι ικανή να τον κάνει να ξεχάσει την καταγωγή του.

Για να διατηρηθεί, όμως, η εθνική ταυτότητα πρέπει να συναγελάζεσαι με ανθρώπους της δικής σου εθνικότητας. Δυστυχώς, όμως, στη ξενητιά με τις μεγάλες αποστάσεις και τις άπειρες υποχρεώσεις για την επιβίωση, οι συναντήσεις αυτές με συμπατριώτες γίνεται προβληματική. Κανένα, όμως, εμπόδιο δεν μένει αξεπέραστο. Παρόλες τις δυσκολίες βρίσκονται πάντα οι ενθουσιώδεις που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία, συγκεντρώνουν τους γνωστούς και ιδρύουν ένα Σύλλογο, μιαν Αδελφότητα. Οταν γίνει γνωστή η ίδρυση, σπεύδουν κι άλλοι να συνενωθούν και σε λίγο χρονικό διάστημα δημιουργείται μια «μικρή Ελλάδα» μέσα στην καρδιά της πικρής ξενητιάς.

Οι Κύπριοι μετανάστες, ένα κομμάτι κι αυτοί του Ελληνισμού, με πλούσια εθνική παράδοση και ιστορία δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τον κανόνα.. Στις ξένες χώρε που πήγαν για ν’ αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη, ένοιωσαν κι αυτοί την ανάγκη να ιδρύσουν τους δικούς τους Συλλόγους και Αδελφότητες για να τους θυμίζουν την όμορφη πατρίδα τους. Κι έτσι βλέπουμε σ’ όλες τις χώρες του κόσμου, όπου υπάρχουν Κύπριοι μετανάστες, τους ανάλογους οργανισμούς, Κυπριακές Κοινότητες, Αδελφότητες, Σωματεία, Συλλόγους, κλπ.

Ο κάθε ένας από τους οργανισμούς αυτούς έχει και το δικό του ιστορικό για την ίδρυση και τη δράση του. Εμείς εδώ, θα αναφερθούμε ειδικά στην Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας. Μιας Κοινότητας που, όπως είναι απ’ όλους παραδεχτό, τυγχάνει της αγάπης και της εχτίμησης όχι μόνο της Ελληνικής παροικίας αλλά και της Αυστραλέζικης κοινωνίας γενικότερα.. Τα στοιχεία που θα παραθέσουμε τα πήραμε, ύστερα από συστηματική έρευνα, από ανθρώπους που τα έζησαν ή που τα γνώρισαν καθώς και από τα αρχεία της Κυπριακής Κοινότητας.

Iδρυση

Είναι Οχτώβρης του 1931. Oι Κύπριοι που στενάζουν κάτω από τον αποικιακό ζυγό ξεσηκώνονται και στο αποκορύφωμα της αγανάκτησης τους καίουν το Κυβερνείο στη Λευκωσία. Δεν ήταν επανάσταση. Ηταν το ξεχύλισμα του ποτηριού της πίκρας. Οι Αγγλοι αποικιοκράτες προέβησαν σε συλλήψεις, φυλακίσεις και εξορίες. Δεν έλειψαν, φυσικά, και τα θύματα.

Οταν τα νέα του ξεσηκωμού των Κυπρίων έφθασαν στη μακρινή Μελβούρνη, οι εδώ εγκατεστημένοι Κύπριοι ένιωσαν ότι είχαν το πατριωτικό καθήκον να συνδράμουν τους αγωνιζόμενους συμπατριώτες τους και να βοηθήσουν τα θύματα της αποικιακής θηριωδίας.

Δυο ενθουσιώδεις, τότε, Κύπριοι, ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης και ο Φλώρος Δημητριάδης ανάλαβαν πρωτοβουλιακά να οργανώσουν κάτι και να στείλουν «καμμιάν εικοσαρκάν λίρες» στην Κύπρο.

Το πιο πρακτικό και εφικτό ήταν μια χοροεσπερίδα. Οι Κύπριοι στη Μελβούρνη δεν ξεπερνούσαν τότε τους 60 αλλά υπολόγιζαν και στη συμπαράσταση της ελληνικής παροικίας. Στην πρωτοβουλία τους αυτή βρήκαν αμέσως κι άλλους συμπατριώτες που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν στην επιτυχία της εκδήλωσης. Συγκεκριμένα αναφέρονται οι γονείς του Φλώρου Δημητριάδη, ο Τάκης Δανιήλ, ο Γιάννης Χριστοφόρου, ο Χρήστος Βιολάρης και ο Λοΐζος Στυλιανού.

Οι πρωτεργάτες, λοιπόν, της πρώτης Κυπριακής εκδήλωσης στη Μελβούρνη, αφού έκαμαν τις απαραίτητες προεργασίες, όρισαν την ημερομηνία της χοροεσπερίδας και ζήτησαν να γίνει στο οίκημα του Πανελληνίου Συλλόγου «Ορφέας». Επειδή, όμως, ο φροντιστής τους ζήτησε πολλά πλησίασαν τον Πρόεδρο των Ιθακησίων για να τους παραχωρήσει το οίκημα του Συλλόγου τους.

Οι Ιθακήσιοι έκαναν τότε χορό στο οίκημα τους κάθε δεκαπενθήμερο. Οταν οι οργανωτές της Κυπριακής εκδήλωσης πλησίασαν τον Πρόεδρο των Ιθακησίων, τον κ. Πλάτωνα Βαρβαρίγο και του εξήγησαν γιατί ζητούσαν το οίκημα, όχι μόνο δέχθηκε να το παραχωρήσει εντελώς δωρεάν αλλά τους πρότεινε να κάνουν την εκδήλωση τους την ημέρα που κανονικά έκαναν τη δική τους οι Ιθακήσιοι.

Ετσι κι έγινε. Η χοροεσπερίδα ξεπέρασε σε επιτυχία και την πιο τολμηρή πρόβλεψη. Η αίθουσα γέμισε ασφυκτικά από Ιθακήσιους και άλλους Ελλαδίτες και τους λίγους Κύπριους. Κανένας δεν μπόρεσε να χορέψει αλλά και κανένας δεν παραπονέθηκε.. Ολοι, χωρίς εξαίρεση, πρόσφεραν αφειδόλευτα για τα θύματα των Οκτωβριανών. Αντί για 20 λίρες που περίμεναν να συγκεντρώσουν, το ποσό ξεπέρασε τις 100 λίρες, τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη. Το Συμβούλιο των Ιθακησίων, προς τιμή του, δεν δέχθηκε να πληρωθεί ούτε την αξία των εδεσμάτων που προσφέρθηκαν στην χοροεσπερίδα.

Τα χρήματα στάληκαν στον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κύριλλο, ο οποίος απέστειλε ευχαριστήριο επιστολή. Οι υπεύθυνοι δεν παρέλειψαν να ευχαριστήσουν το Διοικητικό Συμβούλιο των Ιθακησίων για τη γενναιόδωρη προσφορά του.

Η μεγαλειώδης επιτυχία της εκδήλωσης ενεθάρρυνε τους Κύπριους της Μελββούρνης να προβούν στην ίδρυση Κυπριακής Αδελφότητας. Με προσωπικές επαφές και με επιστολές ειδοποιήθηκαν οι Κύπριοι της Μελβούρνης ότι θα γίνει συγκέντρωση στο σπίτι του Φλώρου Δημητριάδη, με σκοπό την ίδρυση Κυπριακής Αδελφότητας. Και πράγματι, συγκενώθηκαν αρκετοί και αποφασίσθηκε η ίδρυση.

Η συγκέντρωση εξέλεξε μια προσωρινή επιτροπή, με πρόεδρο τον Παναγιώτη Μιχαηλίδη, γραμματέα τον Φλώρο Δημηριάδη, ταμία τον Νεόφυτο Πέτρου και μέλη τους Γιάννη Χριστοφόρου, Χρήστο Βιολάρη, Τάκη Δανιήλ, Αντώνη Θρασυβούλου και Λοΐζο Στυλιανού, με απώτερο σκοπό τη σύνταξη του Καταστατικού.

Οταν ετοιμάσθηκε το Καταστατικό κλήθηκε γενική συγκέντρωση η οποία απετέλεσε την ιδρυτική συνέλευση της Κυπριακής Αδελφότητας. Η συγκέντρωση έγινε στο Temperance Hall στο Russell Street, περί τα μέσα Μαρτίου του 1932. Αφού εγκρίθηκε το Καταστατικό εξελέγη το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο που καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Μιχαήλ Ελευθερίου.

Αντιπρόεδρος: Δημήτριος Χατζηκυριάκου

Γραμματέας: Παναγιώης Μιχαηλίδης

Ταμίας: Νεόφυτος Πέτρου

Μέλη: Γιάννης Χριστοφόρου, Χρήστος Βιολάρης, Τάκης Δανιήλ, Αντώνης Θρασυβούλου και Λοΐζος Στυλιανού.

Η ίδρυση της Κυπριακής Αδελφότητας έγινε πραγματικότητα και ονομάσθηκε “Ο Ζήνων”. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή είναι η πρώτη Κυπριακή Αδελφότητα που ιδρύθηκε στην Αυστραλία. Αργότερα με την προτροπή και τη συμπαράσταση της Αδελφότητας ης Μελβούρνης ιδρύθηκαν η Αδελφότητα του Σίδνεϊ “Ο Ευαγόρας” και της Αδελαΐδας “Η Κύπρος”.

Οι πρώτες δραστηριότητες

Η Κυπριακή Αδελφότητα «Ο Ζήνων» έκανε γνωστή την ίδρυση της στις άλλες Κυπριακές Αδελφότητες του εξωτερικού και ήταν σε τακτική επαφή μαζί τους. Συγκεκριμένα βρισκόταν σε τακτική επικοινωνία με τις Κυπριακές Αδελφότητες της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, του Καΐιρου, κλπ. Δημιουργήθηκε κατά κάποιο τρόπο μια άτυπη Ομοσπονδία Κυπριακών Αδελφοτήτων του εξωτερικού.

Η νεαρή Αδελφότητα «Ο Ζήνων» ρίχτηκε με ενθουσιασμό στη δράση για εξυπηρέτηση και συμπαράσταση των ξενητεμένων συμπατριωτών μας. Τόσο πλούσια ήταν, τα πρώτα εκείνα χρόνια, η δράση αυτή που δικαιολογημένα εθεωρείτο η πρωτοπόρα Αδελφότητα του Ελληνικής παροικίας. Δεν γινόταν τίποτε χωρίς να ζητηθεί η γνώμη της και πολλά στελέχη της ήταν ταυτόχρονα και ηγετικά στελέχη των ελληνικών παροικιακών οργανισμών.

Πρώτη η Κυπριακή Αδελφότητα εισήγαγε τους χορούς όπως τους ξέρουμε σήμερα.

Μετά την θητεία του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου, Πρόεδρος εξελέγη ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης, ο οποίος παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1938. Στη συνέχεια υπηρέτησε Πρόεδρος από το 1938-1940 ο Κοσμάς Ιωάννου.

Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου την προεδρία της Αδελφότητας αναλάμβαναν εναλλάξ ο Παναγιώτης Μιχαηλίδης και Κοσμάς Ιωάννου Αξίζει να αναφερθεί ότι η Κυπριακή Αδελφότητα εξέδιδε και τη δική της δακτυλογραφημένη εφημερίδα που τη ονόμαζαν «Η Φωνή μας».

Μέσα στην πλούσια δράση της Αδελφότητας βρίσκουμε παραδείγματα προσπάθειας για επαναπατρισμό συμπαροίκων που νοσταλγούσαν τον γυρισμό στην πατρίδα αλλά δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν τον πόθο τους χωρίς κάποια βοήθεια.

Ο Ετήσιος Χορός της Αδελφότητας ήταν το κοσμικό γεγονός της χονιάς. Είχε πάντοτε μεγάλη επιτυχία και όλες οι εισπράξεις δίδονταν στο Royal Children’s Hospital της Μελβούρνης. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο το νοσοκομείο αυτό δεν αρνήθηκε ποτέ την εισαγωγή Κυπριόπουλου ανεξάρτητα αν υπήρχε θέση ή όχι. Σε αναγνώριση μάλιστα της προσφοράς της Αδελφότητας προς το νοσοκομείο, η Διευθύνουσα Επιτροπή (Management Committee) διόρισε τρεις Κύπριους σαν Governors. Ησαν οι Παναγιώτης Μιχαηλίδης, Διομήδης Χρίστου και Κοσμάς Ιωάννου,

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και με την αύξηση της μετανάστευσης η Αδελφότητα ενοικίασε ένα σπίτι στοBrunswick St. στο Fitzroy, στο οποίο φιλοξενούσε τους νέους μετανάστες που έρχονταν από την Κύπρο και δεν είχαν κανένα να τους παραλάβει ή που δεν είχαν που να μείνουν ή βρίσκονταν υπό μετακόμιση. Περιττό, φυσικά, να αναφερθεί ότι, όταν έρχονταν τα καράβια γεμάτα μετανάστες, υπήρχαν πάντοτε στην αποβάθρα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Αδελφότητας για να βοηθήσουν όσους δεν είχαν δικούς τους να τους παραλάβουν ή δεν είχαν που να μείνουν. Τους φιλοξενούσαν στο Κυπριακό σπίτι, και τους βοηθούσαν οικονομικά μέχρι να βρουν δουλειά και αργότερα να φτιάξουν το δικό τους σπίτι.

Παρά το γεγονός ότι ο αριθμός των Κυπρίων της Μελβούρνης από το 1932 μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν σχετικά πολύ μικρός, μπορούμε αδίστακτα να πούμε ότι η νεαρή Κυπριακή Αδελφότητα επέδειξε μια αξιόλογη και ζηλευτή δράση μέσα στην ευρύτερη Ελληνική παροικία της Μελβούρνης.

Ο δαίμονας του διχασμού

Μετά τη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως όλοι ξέρουμε, η Αυστραλία άνοιξε τις πύλες της και δεχόταν ευχαρίστως μετανάστες από όλα τα μέρη του κόσμου. Οι Ελληνες και φυσικά και οι Κύπριοι, σαν πνεύματα ανήσυχα που είναι βρήκαν τη μετανάστευση στην Αυστραλία σαν μια διέξοδο και μια λύση στα πολλαπλά προβλήματα που αντιμετώπιζαν.

Ηταν φυσικό, οι νεοφερμένοι να αγκαλιάσουν ην Κυπριακή Αδελφότητα και να γίνουν μέλη της. Η συντηρητικοτητα των “παλιών” Κυπρίων ήταν επόμενο να μην αρέσει στους “νέους” που εμπνέονταν από μοντέρνες ιδέες και προοδευτικές αντιλήψεις. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο μόλις τους δοθηκε η ευκαι ρία ανάλαβαν αυτοί τα ηνία και την ηγεσία της Αδελφότητας.

Στις εκλογές που έγιναν το 1949 όλοι οι “παλιοί” καταψηφίστηκαν και εκλέγηκαν νέοι. Αυτό, φυσικά, ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για τους ανθρώπους που θυσίασαν μια ολόκληρη ζωή για την ιδρυση και την προκοπή της Αδελφότητας να βρίσκονται από τη μια στιγμή στην άλλη έξω του “νυμφώνος”. Πλημμυρισμένοι από παράπονο και αγανάκτηση για την περιφρόνηση που τους επιδείχτηκε άρχισαν σιγά-σιγά να αποσύρονται από το προσκήνιο και να μην ενδιαφέρονται για την οργάνωση που οι ίδιοι ίδρυσαν.

Εν τω μεταξύ, οι δαφορές μεταξύ “παλιών” και “νέων” γίνονταν συνεχώς μεγαλύτερες. Δεν θα υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες ούτε θα επιρρίψουμε ευθύνες στους μεν ή στους δε. Είναι, όμως, γεγονός ότι οι διαφορές και οι διενέξεις κορυφώθηκαν και το 1952 μια ομάδα από παλιά μέλη της Κυπριακής Αδελφότητας αποσπάσθηκαν και ίδρυσαν μια νέα οργάνωση που την ονόμασαν Κυπριακή Φιλανθρωπική Αδελφότητα “Το Τρόοδος”.

Είναι ιλαροτραγικό το γεγονός να βλέπεις σε μια παροκία που αριθμούσε μόνο μερικές εκατοντάδες Κυπρίους να υπάρχουν δυο Κυπριακές Αδελφότητες. Η διάσπαση, όμως, ήταν πλέον γεγονός και θα συνεχιζόταν ίσως μέχρι και σήμερα αν δεν μεσολαβούσε ο Κυπριακός Απελευθερωτικός Αγώνα του 1955-59.

Οταν ο Κυπριακός λαός πήρε τα όπλα για να διώξει τον βρεττανό κατακτητή από τον τόπου του, οι Κύπριοι της Αυστραλίας το θεώρησαν εθνικο καθήκον να βοηθήσουν τους αγωνιζόμενους αδελφούς τους. Οι δυο Αδελφότητες ξέχασαν τις διαφορές τους και συνεργάστηκαν στο εθνικό θέμα της Κύπρου, της κοινής πατρίδας. Ιδρυσαν από κοινού και σε συνεργασία με την Ελληνική παροικία την Επιτροπή Αυτοδιαθέσεως Κύπρου η οποία εργάστηκε για την προβολή του κυπριακού αιτήματος για αυτοδιάθεση καθώς και τη συλλογή χρημάτων για ενίσχυση του αγώνα της ΕΟΚΑ.

Οταν τελικά η Κύπρος απόκτησε την ανεξαρησία της και ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία οι δυο Αδελφότητες έβλεπαν τη διάσπαση τους σαν παραφωνία μπροστά στην ενότητα του λαού που επικρατούσε στην Κύπρο. Γι αυτό άρχισαν αλλεπάλληλες προσπάθειες για την ένωση των δυο αδελφών οργανώσεων. Δυστυχώς δεν τελεσφόρησαν αμέσως για πολλούς και διάφορους λόγους που δεν έχουμε σκοπό να αναφέρουμε για ευνόητους λόγους.

Μετά το 1960 οι αντιδρούντες στην ένωση απομονώθηκαν και δεν έβρισκαν πρόσφορο έδαφος στην εναντίωση τους για την ένωση των δυο Αδελφοτήτων.

    Η Ενωση

Υστερα από αρκετές συσκέψεις και διαβουλεύσεις παραγόντων των δυο Αδελφοτήτων αποφασίστηκε τελικά να συγκληθεί μια κοινή Γενική Συνέλευση των δυο οργανισμών στις 19 Μαρτίου 1961 για να πάρει αποφάσεις πάνω στο φλέγον ζήτημα της ένωσης.

Για τις εργασίες της Γενικής Συνέλευση εξελέγη Πρόεδρος ο κ. Νεόφυτος Γρηγοριάδης και Αντιπρόεδροι οι κ.κ. Σάββας Αναστάση και Λεύκιος Παπαδόπουλος. Η Γενική αυτή Συνέλευση αποφάσισε τη συγχώνευση των δυο Αδελφοτήτων ή μάλλον τη διάλυση και των δυο και τη δημιουργία μιας νέας με το όνομα Κυπριακή Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας και ενέκρινε το Καταστατικό της.

Η Γενική Συνέλευση εξέλεξε επίσης Εφορευτική Επιτροπή για τη διεξαγωγή εκλογών για την ανάδειξη του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου και των Κηδεμόνων της νέας οργάνωσης. Είναι χαρακτηριστικός και πρωτότυπος ο τρόπος που θα έπρεπε να ψηφίσουν τα μελη για την εκλογή του 9μελούς Δ.Σ. και των 5 Κηδεμόνων..

Από τους υποψηφίους, το κάθε μέλος έπρεπε να ψηφίσει 5 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα» και 4 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» ή 5 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» και και 4 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα. Για την εκλογή των 5 Κηδεμόνων τα μέλη έπρεπε να ψηφίζουν 3 από το Ψηδοδέλτιο του «Ζήνωνα» και 2 από ο ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» ή 3 από το ψηφοδέλτιο του «Τροόδους» και 2 από το ψηφοδέλτιο του «Ζήνωνα».

Μετά τις εκλογές το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο της Κυπριακής Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας για τα έτη 1961-1963 καταρτίσθηκε σε σώμα ως εξής:

Πρόεδρος: Παναγιώτης Μιχαηλίδης
Αντιπρόεδρος : Λεύκιος Παπαδόπουλος
Γενικός Γραμματέας: Τάκης Παπαναστασίου
Ειδικός Γραμματέας: Κώστας Γεωργίου
Ταμίας: Κώστας Φοίνιος
Μέλη: Ευρυπίδης Παύλου, Χαρίλαος Παύλου, Τάσος Ευαγγέλου, και Φλώρος Δημηριάδης,

Να σημειώσουμε εδώ ότι τρεις μήνες μετά την εκλογή του νέου Διοικητικού Συμβουλίου, ο Πρόεδρος του Παναγιώτης Μιχαηλίδης υποχρεώθηκε να παραιτηθεί για προσωπικούς λόγους και την θέση του κλήθηκε να καταλάβει ο πρώτος επιλαχών Φίλιππος Ιακωβίδης ο οποίος εξελέγη και Πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του Δ.Σ.

           ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟΝ

         ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΛΟΓΗΣ

Το κάθε μέλος δικαιούται να ψηφίσει εννέα (9) τον αριθμόν υποψηφίους, 5 από το «Τρόοδος» και 4 από τον «Ζήνωνα» ή 5 από τον «Ζήνωνα» και 4 από το «Τρόοδος»

ΣΗΜ. Ψηφοδέλτιον που θα έχει πλέον των 9 υποψηφίων ή ολογότερους θα θεωρήται άκυρον

ΘΕΣΑΤΕ ΕΝΑ ΣΤΑΥΡΟΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΥ

ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΣΑΣ

          ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ

_________________________________________________

«ΤΡΟΟΔΟΣ»                           «ΖΗΝΩΝ»

ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Φλώρος                  ΓΕΝΝΑΙΟΣ Ηρακλής

ΙΑΚΩΒΊΔΗΣ Φίλιππος                 ΓΕΩΡΓΊΟΥ Κώστας

ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ Αιμίλιος                ΓΕΩΡΓΙΟΥ Χαμπής

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Παναγιώτης          ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ Τάσος

ΟΥΡΑΝΙΟΥ Ουράνιος                   ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΤΗΣ Τάκης

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ Λεύκιος        ΠΑΥΛΟΥ Χαρίλαος

ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ Τάκης          ΦΟΙΝΙΟΣ Κώστας

ΠΑΥΛΟΥ Ευρυπίδης                    ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ Ανδρέας

ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ Λούης

Το κάθε μέλος δικαιούται να ψηφίσει 5 Κηδεμόνες

3 από το «Τρόοδος» και 2 από τον «Ζήνωνα» ή

3 από τον Ζήνωνα και 2 από του «Τρόοδος»

ΣΗΜ. Ψηφοδέλτιον που θα έχει πλέον των 5

υποψηφίων ή ολιγότερους θα θεωρήται άκυρον.

                       ΚΗΔΕΜΟΝΕΣ

«ΤΡΟΟΔΟΣ»               &